W 2001 roku szkoła otrzymała imię Noblistów Polskich. Poniżej sylwetki patronów.
2019
Olga Tokarczuk
Urodzona 29 stycznia 1962 w Sulechowie – polska pisarka, eseistka i psycholożka. Autorka powieści i esejów, m.in. „Prawieku i innych czasów”, „Biegunów” oraz „Ksiąg Jakubowych”. Laureatka literackiej Nagrody Nobla za rok 2018, ogłoszonej i wręczonej w 2019 r.
1996
Wisława Szymborska
Urodzona 2 lipca 1923 w Prowencie – polska poetka, eseistka i krytyk literacki, tłumaczka, felietonistka; członkini Stowarzyszenia Pisarzy Polskich i Polskiej Akademii Umiejętności i laureatka literackiej Nagrody Nobla (1996).
1983
Lech Wałęsa
Urodzony 29 września 1943 w Popowie – polski polityk i działacz związkowy. Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej w latach 1990–1995. Współzałożyciel i pierwszy przewodniczący „Solidarności”, opozycjonista w okresie PRL. Człowiek roku 1981 według magazynu „Time”, laureat Pokojowej Nagrody Nobla (1983).
1980
Czesław Miłosz
Urodzony 1911 w Szetejniach poeta, eseista, powieściopisarz, tłumacz poezji i Biblii. Ukończył studia prawnicze w Wilnie. Współzałożyciel grupy poetyckiej „Żagary”. Debiutował w 1930 r. Pracował w Polskim Radiu najpierw w Wilnie, a od 1937 roku w Warszawie. Okupację spędził w Warszawie, wydając konspiracyjnie własne utwory pod pseudonimem Jan Syruć oraz antologię poetycką „Pieśń niepodległa”. Po wojnie pracował w dyplomacji, najpierw w USA, potem w Paryżu. W 1951 r. odmówił powrotu do kraju, uzasadniając swą decyzję w artykule zatytułowanym „Nie” (druk. w „Kulturze” 1951 r. nr 5). Mieszkał najpierw w Paryżu, a od 1961 r. osiadł w Berkeley, prowadząc wykłady z literatury polskiej na Uniwersytecie Kalifornijskim.
1924
Władysław Reymont
Urodzony 7 maja 1867 w Kobielach Wielkich, zm. 5 grudnia 1925 w Warszawie, właściwie Stanisław Władysław Reymont – polski pisarz, prozaik i nowelista, jeden z głównych przedstawicieli realizmu z elementami naturalizmu w prozie Młodej Polski. Niewielką część jego spuścizny stanowią wiersze. Laureat nagrody Nobla za czterotomową epopeję chłopską pt. „Chłopi” w 1924 r.
1903 i 1911
Maria Skłodowska-Curie
Urodzona 7 listopada 1867 r. w Warszawie, zm. 4 lipca 1934 r. w Passy – kobieta fizyk i chemik polskiego pochodzenia. Prekursorka nowej nauki – radiochemii. Do jej dokonań należą: opracowanie teorii promieniotwórczości, technik rozdzielania izotopów promieniotwórczych oraz odkrycie dwóch nowych pierwiastków radu i polonu. Pod jej osobistym kierunkiem prowadzono też pierwsze badania nad leczeniem raka za pomocą promieniotwórczości. Dwukrotnie dostała Nagrodę Nobla, za pierwszym razem wspólnie z mężem Piotrem Curie w r. 1903, a po raz drugi indywidualnie w 1911 r.
1905
Henryk Sienkiewicz
Sienkiewicz Henryk, pseudonim Litwos (1846–1916), polski prozaik. Jeden z najpopularniejszych pisarzy XX w. Wywodził się z zubożałej rodziny ziemiańskiej. Od 1855 przebywał w Warszawie, 1866–1869 studiował prawo, do 1871 także w Szkole Głównej (Wydział Filologiczno-Historyczny) i na rosyjskim Uniwersytecie Warszawskim. W latach 1872–1887 pracował jako reporter i felietonista, 1874–1878 współwłaściciel dwutygodnika Niwa, 1882–1887 redaktor dziennika Słowo. W latach 1876–1878 korespondent Gazety Polskiej. Po wybuchu I wojny światowej udał się do Szwajcarii. Wielokrotnie wspierał swoim autorytetem akcje patriotyczne, np. protestował przeciwko prześladowaniom dzieci polskich we Wrześni (zabór pruski), w okresie rewolucji 1905 w odezwach i artykułach domagał się autonomii dla Królestwa Polskiego. Międzynarodowym sukcesem oraz głównym argumentem dla przyznania Nagrody Nobla stała się powieść Quo vadis (1896) z czasów Nerona, ukazująca męczeństwo chrześcijan. Sienkiewicz zmarł 15 XI 1916 w Vevey. W 1924 miało miejsce uroczyste sprowadzenie prochów pisarza do Polski, a 27 X 1924 nastąpił ponowny pogrzeb Sienkiewicza w katedrze św. Jana w Warszawie.